एकदा प्रत्येकाने...!

एकदा प्रत्येकाने तान्ह बाळ होऊन बघावे,
आईच्या त्या उबदार कुशीत पुन्हा झोपी जावे,
तेव्हा कळेल प्रत्येकाला आईच्या मनातील खंत,
नसता समोर तुम्ही तिचा तळमळणारा अंत..!

एकदा प्रत्येकाने छोटस नाजूक फुल होऊन पाहावे,
सूर्याच्या त्या लक्ख प्रकाशात वाऱ्याबरोबर डूलावे,
तेव्हा कळेल प्रत्येकाला त्याची ती कसरत एका पायावरची,
सोबती असूनही टोचून बोलण्याची सवय त्या काट्याची...!

एकदा प्रत्येकाने वाळवंटातील झाड होऊन पाहावे,
डोक्यावर रणरणत उन असून खाली उभ्याना शांत निजवावे,
तेव्हा कळेल प्रत्येकाला झाडाचा तो महिमा,
मारताना कुऱ्हाड त्यावरी होत असणाऱ्या त्या जखमा...!

रोजसारखे रोजच...!

रूममधला साबण संपून चार दिवस झाले,
१० रुपयाच कोलगेट हि आता आलंय संपत,
आळस साचलाय डोक्यात इतका कि,
जागेवरून उठायची आता होत नाही हिम्मत...!

असाच रोजच पडून असतो विचारांच्या विचारात,
झोपण्यासाठी झोप नाही,मन पळतंय स्वप्नांच्या राज्यात,
एका नंतर एक असा स्वप्नांचाही चालतोय खेळ,
मात्र मला लोळन्यास हि पुरेना झालाय वेळ...!

स्वप्नांची तर मांडणी केलीय कालच रात्री,
त्यांना पूर्णत्वास नेण्याची करून देतोय खात्री,
रोज नव्या स्वप्नांची डोक्यात असतेय रोजच दंगल,
उघडताच डोळे रोज सकाळी चाहुबजूस असते नुसत जंगल...!

त्या जंगलात आपण आहोत एक न दिसणारे जीव,
इतके सूक्ष्म असल्याची मला आली नाही कधी कीव,
ह्या जीवाची कोणास माहिती नाही नि काळजीही नाही,
कोणी मला ओळखावे अशी इच्छा हि माझी नाही...!

नेहमी सारखे रोजच मी आळश्यासारखे जगावे,
जगता जगता आळसच सोबतीस घेऊन मी मारावे,
माझी जागा रिकामी करण्याआधी देवाकडे एकाच मागणे,
दुसरा अमोल पाटील पुन्हा ह्या जगात न पाठवणे...!