रोजसारखे रोजच...!

रूममधला साबण संपून चार दिवस झाले,
१० रुपयाच कोलगेट हि आता आलंय संपत,
आळस साचलाय डोक्यात इतका कि,
जागेवरून उठायची आता होत नाही हिम्मत...!

असाच रोजच पडून असतो विचारांच्या विचारात,
झोपण्यासाठी झोप नाही,मन पळतंय स्वप्नांच्या राज्यात,
एका नंतर एक असा स्वप्नांचाही चालतोय खेळ,
मात्र मला लोळन्यास हि पुरेना झालाय वेळ...!

स्वप्नांची तर मांडणी केलीय कालच रात्री,
त्यांना पूर्णत्वास नेण्याची करून देतोय खात्री,
रोज नव्या स्वप्नांची डोक्यात असतेय रोजच दंगल,
उघडताच डोळे रोज सकाळी चाहुबजूस असते नुसत जंगल...!

त्या जंगलात आपण आहोत एक न दिसणारे जीव,
इतके सूक्ष्म असल्याची मला आली नाही कधी कीव,
ह्या जीवाची कोणास माहिती नाही नि काळजीही नाही,
कोणी मला ओळखावे अशी इच्छा हि माझी नाही...!

नेहमी सारखे रोजच मी आळश्यासारखे जगावे,
जगता जगता आळसच सोबतीस घेऊन मी मारावे,
माझी जागा रिकामी करण्याआधी देवाकडे एकाच मागणे,
दुसरा अमोल पाटील पुन्हा ह्या जगात न पाठवणे...!