एकदा प्रत्येकाने...!

एकदा प्रत्येकाने तान्ह बाळ होऊन बघावे,
आईच्या त्या उबदार कुशीत पुन्हा झोपी जावे,
तेव्हा कळेल प्रत्येकाला आईच्या मनातील खंत,
नसता समोर तुम्ही तिचा तळमळणारा अंत..!

एकदा प्रत्येकाने छोटस नाजूक फुल होऊन पाहावे,
सूर्याच्या त्या लक्ख प्रकाशात वाऱ्याबरोबर डूलावे,
तेव्हा कळेल प्रत्येकाला त्याची ती कसरत एका पायावरची,
सोबती असूनही टोचून बोलण्याची सवय त्या काट्याची...!

एकदा प्रत्येकाने वाळवंटातील झाड होऊन पाहावे,
डोक्यावर रणरणत उन असून खाली उभ्याना शांत निजवावे,
तेव्हा कळेल प्रत्येकाला झाडाचा तो महिमा,
मारताना कुऱ्हाड त्यावरी होत असणाऱ्या त्या जखमा...!